Hoe gaat het nu verder?


Ik heb steeds gezegd, geen last van corona te hebben, maar als ik heel eerlijk ben is dat niet helemaal waar.
Het eerst boek is wel degelijk verdronken in het coronawater. Nu ben ik niet iemand die gaat zitten kniezen.
En heb ik er net genoeg verkocht om mijn volgende boek aan te mogen bieden. Dus ben ik monter
met het vervolgende boek begonnen. Dat lijdt af van de dingen waar je anders last van kunt hebben.
Je bent even heel ergens anders en dat kan opwekkend werken. Het ligt natuurlijk aan het verhaal.
Daarnaast had ik het mezelf niet makkelijk gemaakt, doordat ik hele stukken schreef, als ik wachten moest.
En die losse stukken moesten op een gegeven moment weer in elkaar gepast worden om er een geheel van te
maken. Soms was het niet eenvoudig. Het heeft wat hoofdbrekens opgeleverd, maar het is gelukt.

Ik vindt het heerlijk om te zien hoe mijn personages zich ontwikkelen.
Eerst ken je ze helemaal niet. Ze hebben een naam, maar wie zijn ze? En dan ga je beginnen en krijgen ze vorm,
een karakter, een leven met up's en downs. Ze doen dingen die je wel of niet herkent.
En later kun je in de huid kruipen van, bijvoorbeeld je hoofdpersoon. Dat kan positief zijn, maar ook negatief.
Het verhaal stuurt je vanzelf een bepaalde richting uit.

Boek 3 is ook al voor een deel geschreven en daar haal ik een grapje mee uit met dit 2e boek.
Ik heb er zelf heel veel lol om of jullie het ontdekken zullen of niet.
Het is alleen wel jammer dat de boeken om de beurt uitkomen. Dat doorkruist wel mijn grapje,
maar ik laat me daar niet door tegenhouden om het toch uit te voeren.

Ik heb redenen zat gehad om het bijltje erbij neer te gooien, maar het is net een virus.
Als je het eenmaal hebt ontdekt, stop het gewoon niet meer. Op de gekste plaatsen ontstaat er weer een stukje verhaal.
Dat kan naar aanleiding zijn van iets dat je ziet, maar ook zomaar spontaan, omdat je wachten moet.

Terug naar vorig verhaal

Terug

© Hedda Lanooij